ΙT'S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE

Σε έναν μαραθώνιο χορού που διατρέχει το ιστορικό συνεχές, τρεις γυναίκες* παλινδρομούν ανάμεσα στην προσωπική και τη συλλογική ιστορία.

Με επίκεντρο το σώμα που χορεύει και με υλικά τον ήχο και την ποίηση, το έργο αναμετριέται με την έννοια της προόδου ως του πιο εξαντλητικού γραμμικού αφηγήματος. Στον απόηχο μιας τεχνολογικής και κοινωνικής επανάστασης που τελικά δεν συνέβη, το ΙT’S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE επιχειρεί να μιλήσει για τη συναισθηματική ιστορία του παρόντος.

Τρεις χορεύτριες συνδιαλέγονται επί σκηνής με το παρελθόν που απλώνεται μπροστά μας και το μέλλον που έχουμε αφήσει πίσω μας. Επιδίδονται σε έναν χορό που εξαντλεί τους συναισθηματικούς και σωματικούς τους πόρους. Είναι μια χορογραφία για την αμφίθυμη σχέση του ατομικού και συλλογικού σώματος με την Ιστορία, για τον δεσμό προόδου και καταστροφής, για χορούς διασκέδασης, απόλαυσης και προπαγάνδας.

Χορογραφικό σημείωμα
Μεταδίδοντας από έναν τόπο στον Νότο που δεν έστειλε ποτέ πύραυλο στο Διάστημα και γέρασε με αργό ίντερνετ, επιθυμώ να συνθέσω ένα άναρχο κινητικό και ηχητικό χρονολόγιο για το συλλογικό συναίσθημα που δημιούργησε η εκτόξευση προς το Διάστημα και η ταυτόχρονη βουτιά στον κυβερνοχώρο, για τα σώματα που αιωρούνται σαν διαστημικά συντρίμμια, για το θέαμα ως το πιο ανθεκτικό φετίχ.
Αντλώ έμπνευση από τη διαλεκτική σχέση συνέχειας και ασυνέχειας ως προς το πώς αναπαρίσταται, συζητιέται και βιώνεται η Ιστορία. Πειραματίζομαι με φόρμες γραμμικής ροής (το κινηματογραφικό μονοπλάνο, το μουσικό ισοκράτημα, το χρονολόγιο) και με φόρμες ασυνέχειας (το collage, το mashup, το medley).

Το ΙT’S THE END OF THE AMUSEMENT PHASE δεν είναι μία ακόμα εσχατολογία προς χρήση, δεν είναι μία ακόμα έκφραση νοσταλγίας για ένα εξωτικοποιημένο παρελθόν, αλλά η αποδοχή ότι το πείραμα ευτυχώς απέτυχε. Δεν έχει έρθει ακόμα το τέλος του κόσμου και σίγουρα ούτε το τέλος της Ιστορίας. Η ποιητική του ιλίγγου αναδύεται ως η πιο τρυφερή χειρονομία την ώρα της πτώσης.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ:
*Η παράσταση περιλαμβάνει δυνατή μουσική, στροβοσκοπικό φωτισμό, και χρήση αθυρόστομης γλώσσας